چه سالیان درازی که از تو می گویم
تمام عمر به شوق تو، در تکاپویم
هنوز معتقدم من به عشق تو هرقدر
زمانه شد عوض، اما عوض نشدخویم
چگونه از تو بگویم که دوستت دارم؟
بگو که با چه زبانی؟ نمی شود رویم
امام هشتم هفت آسمانی از شش سو
مسیر مهر تو را با ستاره می پویم
هرآنچه را که بگویی بخواه، می خواهم
هر آنچه را که بگویی بگو، می گویم
نفس نفس زدنم را نگاه کن مولا
پناه برده به چشمان سبزت، آهویم
کوهنوردی می خواست ازبلندترین کوهها بالابرود.اوپس ازسالهاآماده سازی،ماجراجویی خودراآغازکردولی ازآنجاکه افتخارکارافقط برای خودمی خواست،تصمیم گرفت تنهااز کوه بالابرود.شب بلندی های کوه راتماما دربرگرفته بودومردهیچ چیزرانمی دید.همه چیزسیاه بودوابرروی ماه وستاره ها راپوشانده بود.همانطور که ازکوه بالامیرفت،چند قدم مانده به کوه پایش لیزخوردودرحالی که طناب مخصوص کوهنوردی دورکمرش باقیمانده بودبه سرعت سقوط کرد.درحال سقوط فقط لکه های سیاهی رادرمقابل چشمانش می دیدواحساس می کردبه شدت توسط قوه جاذبه مکیده می شود!
همچنان سقوط می کردودرآن لحظات ترس عظیم،همه رویدادهای خوب وبدزندگی رابه خاطرآورد.اکنون فکرمی کردکه چقدرمرگ به اونزدیک است....
ناگهان احساس کردطناب به دوربدنش محکم شد!بدنش میان آسمان وزمین معلق بودوفقط طناب اورانگه داشته بود.دراین لحظه سکون برایش چاره ای نماندجزآنکه فریادبکشد:
خدایاکمکم کن!
ناگهان صدای پرطنین ازآسمان شنیده شد:ازمن چه می خواهی؟
-ای خدانجاتم بده!
-واقعا باور داری که من می توانم تورانجات دهم؟
-البته که باوردارم !
-اگرباورداری طنابی که به دورکمرت پیچیده است،پاره کن!
یک لحظه سکوت....وکوهنوردتصمیم گرفت باتمام نیروبه طناب بچسبد.
طبق گزارش گروه نجات،یک کوهنوردمرده رادرحالی که یخ زده بودپیداکردند.بدنش از یک طناب آویزان بودوبادستانش محکم طناب راگرفته بود.
اوفقط یک متربازمین فاصله داشت!
وماچقدربه طنابمان وابسته ایم ؟اصلا طنابهای زندگی مان کدامند؟آیاحضریم آنهارا رها کنیم وبه خدایمان توکل کنیم؟
«ومن یتوکل علی الله فهوحسبه ان الله بالغ امره قدجعل الله لکل شیی قدرا»(طلاق/3)
«وهرکه درهرامربرخداتوکل کندخدااوراکفایت خواهدکردکه خداامرش برهمه عالم نافذ وروانست وبرهرچیزقدرواندازه ای مقرر داشته است وبه هیچ تدبیری سرازتقدیرش نتوان پیچید»
سحرگاهان که شبنم آیتی ازپاک بودن رابه گلها هدیه می بخشند،به آن محراب پاکش آرزو کردم بریت:خوب دیدن،خوب بودن،خوب ماندن.
باردیگرماه مهرومهربانی،ماه معرفت ودانایی،ماه شکوفایی جان اندیشه،هنگامه رویش ولبخندفرارسیده است.
بازهم جان فزای تعلیم وتربیت درپاییزرنگارنگ رخ نموده است وباترنم دل انگیززنگ کلاس ومدرسه،نغمه دل نشین درس وزمزمه محبت آمیزمعلم ازمدارس سراسرکشور عزیزمان به گوش می رسدوتاروپودجان های عاشق رامی نوازد.
امروزه به سبب توسعه وگستردگی مدیریت آموزشی،برنامه ریزی واجرای امورآموزشی وپرورشی درگروحضورجدی وپیگیرانه والدین دانش آموزان است.به بیان دیگر،باتوجه به پیچیدگی وحجم فعالیت های آموزشی وپرورشی درمدارس،مشارکت اولیا درجهت بهبود روندتعلیم وتربیت امری اجتناب ناپذیراست.
شرکت دادن اولیادرتصمیم گیری های مرتبط باآموزش وپرورش،به ویژه درجنبه هایی که به کاریا سرنوشت فرزندانشان مربوط است،سبب ایجادانگیزه وعلاقه مندی آنان به اداره امورمدارس شده،احساس تعهدآنان رانسبت به این امرافزایش می دهد.
بنابراین،پیوندخانه مدرسه وتعامل اولیاومربیان نباید درحدیک شعار وتعارف باقی بماند. امروزه،مدرسه موفق نه تنهاباخانواده،بلکه باهرکس وهرنهادی که برامرپیچیده تعلیم وتربیت درجهان کنونی تاثیر گذاراست،ارتباط برقرارمی کند.
خانواده گرامی نیزبایدعنایت داشته باشندکه همه چیزدرمدرسه خلاصه نمی شودوصرف سپردن فرزند به مدرسه کافی نیست.والدین ارجمندبایدضمن مراجعه منظم به مدرسه، همواره یارومددکارمدرسه باشندتانظام تعلیم وتربیت درشرایط پرهیاهوجهان معاصربه اهداف خودنائل آید.
باردیگربه بهارتعلیم وتربیت هزاران بارسلام می گوییم وامیدآن است که درفصل پرنشاط پیوند،شاهدشکل گیری انجمن های کارآمدوپویادرسراسرمیهن اسلامی مان باشیم.
بنگرکه شهید تن رها کرد وگذشت ازمن چوبریدعزم ماکرد وگذشت
هل من...چو شنید پای درراه نهاد برخون حسین اقتدا کرد وگذشت
حماسه های پرشورجنگ تحمیلی وصحنه های شگرفی که رزمندگان پرتوان سپاه توحیددردفاع مقدس ازانقلاب ومیهن اسلامی درجای جای جبهه های نبردحق علیه باطل ازکوهستانهای صعب العبوروسربه فلک کشیده غرب تادشتهای تفتیده جنوب وآبهای گرم خلیج فارس آفریدند؛آنچنان پرشکوه وباعظمت وسرشارازعشق وایثاروشجاعت که هیچ قلم وزبانی رایارای بازگوکردن آن نیست.نبردی که یکسوی آن کفرواستکبارباتمامی توان نظامی واقتصادی،سیاسی وتبلیغاتی قرارگرفته ودرسوی دیگرش ملتی باایمان وسلحشور، بااتکال به نیروی لایزال خداوندی ایستاده بود.ملتی که برای حراست ازاستقلال،آزادی وعزت وسربلندی کشوروآرمانهای والای مکتبش بپاخاسته ودربرابرتجاوزکفرجهانی که باهدف به شکست کشاندن انقلاب اسلامی وخاموش کردن نورپرفروغ الهی،کشوراسلامی ایران راموردتعدی قرارداده بودازخوددفاع کرد.دشمنان اسلامی باخیال واهی،جنگ رابه ایران تحمیل کردندتااین کانون نورراکه گرمابخش دلهای محرومان ومستضعفان گیتی وشادی بخش قلوب تمامی رنجدیگان زمین است؛براندازندوبه ملتهای مظلوم وتحت ستم که باپیروزی انقلاب اسلامی جانی تازه درکالبدشان دمیده شده است؛بباورانندکه هرحرکت استقلال طلبانه وآزادیخواهانه ای دربرابرخواست واراده ابرقدرتها محکوم به شکست است؛وباالقای این ایده شیطانی همچنان سلطه نامشروع خویش برجهان راتداوم ببخشند.سردمداران کفرجهانی ازسوی دیگرتلاش داشتندرشدفزاینده تفکراسلامی راکه در پی انقلاب ودگرگونی درساختار سیاسی واقتصادی جهان وتغییر نظام های حاکم بوده وایجاد تحولی نوین همچون ایران اسلامی راطلب می کند؛سرکوب نموده وازهماوایی ملتها بامردم مسلمان وانقلابی ایران که ظهور یک قدرت عظیم معنوی رانویدمیدهد؛ جلوگیری نماید.
شروع جنگ وسیرتحولات نشان دادمحاسبات غیرواقع بینانه آنان درموردامت سربلند ومقاوم ماکه ازمکتبی چون اسلام سیراب شده وعشق به پیامبراکرم(صلی الله علیه وآله) وائمه هدی (علیهم السلام)باجانش درآمیخته وبااعتقادبه کلام رهگشا«کل یوم عاشوراوکل ارض کربلا»راه خویش راانتخاب کرده است،نتیجه ای معکوس به بارآوردوتحمیل جنگ به ایران اسلامی نه تنها آنان رادردستیابی به اهداف پلیدشان یاری نکرد،بلکه به حرکتی عظیم درجهت رشدوخودکفایی این کشوروارتقاءآمادگیهای نظامی ملت درحدی بسیار مطلوب انجامیدونشان دادکه یک ملت اگربااعتقادواعتمادبه خداوندمتعال ومکتب حیات بخش اسلام برای احقاق حق خویش بپاخیزد،نه تنهامی تواندرژیمی قدرتمند وموردحمایت ابرقدرتهاهمچون نظام ستم شاهی رابراندازد؛بلکه قادراست برای حفظ انقلاب خودو دستاوردهای آن پنجه درپنجه ابرقدرتهای جنایتکار وعمال سرسپرده وخودفروخته اش که برای نابودی اسلام تمامی توانایی های خودرابکار گرفته اند؛بیندازدوازمعرکه این نبردنا برابرپیروزی وسربلند به درآید وآیه شریفه«کم من فئة قلیله غلبت فئة کثیره»رایکبار دیگر بافداکاری وصبرخویش تحقق بخشد.